Wie geeft de nazorg na een curettage?

Waarom is nazorg na een curettage belangrijk? Nou, omdat het niet klaar is, als het fysiek klaar is. Vaak begint de emotionele verwerking pas dan. Waar kan de vrouw dan terecht? Van wie krijgt ze nazorg? Doet het ziekenhuis dat dan of ligt dat bij de 1e lijns verloskundigenpraktijk? Of misschien doen jullie het wel allebei? Of allebei niet…?

Lisse is heel open over haar twee miskramen, bijvoorbeeld op haar blog op www.lavidalisse.nl. Beide keren heeft ze een curettage gehad, maar die heeft ze heel verschillend ervaren. In dit artikel vertelt ze erover.

Aan het eind van dit artikel vind je concrete suggesties voor jouw team: wat kun je doen om vrouwen met een curettage nóg betere nazorg te bieden?

1e keer: afwachten, pillen én curettage
Lisse vertelt: “Bij mijn eerste zwangerschap was op de echo duidelijk een kindje te zien, maar het hartje klopt niet. Ik koos ervoor om de miskraam af te wachten.

Ik wilde dit graag zelf doen. Mijn lichaam had voor mijn gevoel gefaald in het dragen van een kindje, dus dan wilde ik het kindje er in ieder geval zelf uit krijgen.

Drie weken heb ik gewacht op een spontane miskraam, en toen was ik kapot. Ik ging toen naar het ziekenhuis voor medicatie. De pillen zorgden ervoor dat de miskraam op gang kwam, maar ik bleef vijf dagen lang heel veel bloeden. Bij de controle in het ziekenhuis, bleek al gauw dat ik helemaal niet ‘schoon’ was.

Vanaf dat moment ging alles heel snel. Ik werd op een bed gelegd en kreeg te horen dat ik twee uur later geopereerd zou worden. Ik had voor mijn gevoel totaal geen tijd om me voor te bereiden op de curettage die ik per se NIET wilde. Ik wilde niet dat ze mij ‘leeg zouden halen’. Ik ging zwanger naar binnen en zou met een lege buik weer naar buiten komen. Zo had ik het écht niet gewild!

2e keer: direct curettage
Bij mijn volgende zwangerschap bleek bij de echo opnieuw dat het niet goed was. Toen koos ik direct voor een curettage. Ik verbaasde mezelf, maar omdat ik bij de eerste miskraam drie weken had zitten wachten én omdat de medicatie toen niet genoeg had gewerkt, én omdat ik niet weer het risico wilde lopen op een spoedcurettage, besloot ik dat een curettage de beste optie was. Dan had ik in ieder geval controle over de situatie.”

Wat was voor jou de emotionele impact van de curettages?
“Nou, het brengt mentaal achteraf heel wat meer trauma-gevoelens met zich mee dan ik dacht.

  • Het idee dat een ander jouw kindje uit je haalt, is afschuwelijk, ook als je er zelf voor kiest. Je wil het kindje tegen beter weten in héél graag in je buik houden en het liefst laat je niemand aan je kindje komen.
  • Het gevoel dat ik bij mijn eerste zwangerschap geen idee heb waar ik mijn kindje verloren ben, thuis op de wc of in de operatiekamer, kan me nog steeds aangrijpen. Het geeft me het gevoel dat ik een slechte moeder ben en dat ik geen afscheid heb kunnen nemen.
  • Bovendien gaf de spoedcurettage me het gevoel dat ik geen controle had over de situatie – dat er voor mij besloten werd wat er met mijn kindje gebeurde. Terwijl het MIJN kindje was. Dat had ik moeten besluiten.
  • Trouwens, ik noem het graag kindje, maar in het ziekenhuis werd het steeds vruchtje genoemd.
  • Na de tweede miskraam vond ik het vooral lastig dat het kindje/vruchtje achterbleef in het ziekenhuis voor onderzoek. Ik had achteraf weer zo’n leeg gevoel, omdat ik met lege handen naar huis ging en niks had om te begraven. Maar dit kindje bleef in ieder geval achter met een doel: kijken wat er aan de hand was.”

Lisse, welke nazorg heb je gekregen?

  • “Vanuit de verloskundige is er weinig support geweest. Hoewel ik enorm lieve verloskundigen had, voelde ik aan alles dat ze me ook weer loslieten op het moment dat ik geen goede echo had. Ze hebben me telefonisch constant geholpen in de tijd dat ik zat te wachten op mijn eerste miskraam, maar heb ik na de curettages niets meer gehoord.
  • Vanuit het ziekenhuis is er ook weinig tot geen nazorg geweest. Hoewel er lieve mensen waren op het moment dat ik daar was, is er achteraf geen check-up geweest om te vragen hoe het met me ging.
  • De huisarts belde gelukkig wel uit zichzelf op toen zij vanuit het ziekenhuis bericht kreeg dat ik geopereerd was. Zij regelde een verwijzing voor een psycholoog.”

Dus, wat is je advies aan verloskundigen?
Lisse is er helder over. “Ik denk het heel belangrijk is dat verloskundigen en gynaecologen zich realiseren dat het pas begint ná een miskraam. Het krijgen van een miskraam zelf is verschrikkelijk, maar de periode daarna is nog erger. Je staat met lege handen. Het is dan heel erg nodig dat je opgevangen wordt, juist door de mensen die in de zwangerschap ook heel aanwezig waren, zoals een verloskundige. Het doet zeer om zomaar losgelaten geworden door je verloskundige. Houd juist even contact! En geef als het nodig is een verwijzing naar iemand die vrouwen na een curettage wél verder kan helpen om die ervaring te verwerken.”

Lisse, dank je wel!

 

Wat kun je als verloskundige nu met de ervaring van Lisse?

  • Weet wat er nu gebeurt. Ben je 1e lijns verloskundige? Weet je dan wat de 2e lijn of het ziekenhuis aan nazorg doet? En als je 2e lijns verloskundige bent, weet je dan of de 1e lijn de nazorg oppakt? Stemmen jullie dat af in het VSV van jullie regio? Of kan het zijn dat er vrouwen tussen wal en schip vallen?
  • Voer minstens 1 verbeterpunt door in jullie nazorg. Welke nazorg wil je als praktijk of als ziekenhuis bieden? Wat vinden jullie belangrijk? Check hoe het nu gaat in jouw organisatie. Worden vrouwen bijvoorbeeld altijd gebeld, ook na een curettage? En als je 2x de voicemail hebt ingesproken, bel je dan nog een 3e keer? Voer tenminste 1 verbeterpunt door!
  • Volg de training ‘Vrouwen met een miskraam goed begeleiden’. De betrokkenheid van de verloskundigenpraktijk wordt erg gewaardeerd door vrouwen. Lisse is daarin echt niet de enige. Ik hoor dat veel vaker. Die betrokkenheid doet jullie relatie goed, en dat is ook voor volgende zwangerschappen belangrijk.

Wil je concrete suggesties wat je kunt doen om vrouwen met een miskraam ook goede nazorg te kunnen bieden? Op een manier die past binnen je taak en je uren? Een manier die bovendien goed voelt voor jou en voor de moeders in je praktijk of ziekenhuis? Doe dan mee aan de KNOV-gecertificeerde training ‘Vrouwen met een miskraam goed begeleiden’. Je bent welkom!
Deze training kan ook incompany voor jouw praktijk, coöperatie of ziekenhuis. Bel of mail me gerust als je dat wilt organiseren.

Overigens is Lisse nu weer in verwachting! Ze is deze zomer uitgerekend. Mooi om te zien hoe zij en haar man ook hun twee ongeboren kinderen plek geven in hun gezin. Alle goeds gewenst!

© Miriam van Kreij – 2017