Wat Sietske jou had willen vragen, toen ze haar kind met 20 weken verloor

Vrouwen die hun kind plotseling verliezen in de zwangerschap, komen ineens in een hectische, onverwachte en verdrietige situatie terecht. Gelukkig krijgen ze in Nederland prima medische zorg.

Maar verloskundigen en gynaecologen voelen zich wel eens ongemakkelijk om vrouwen ook op emotioneel gebied goed te begeleiden. Soms weten ze ook niet waar de vrouwen behoefte aan hebben. Dat is jammer, omdat verloskundigen en gynaecologen op een simpele manier meer kunnen betekenen voor de verwerking van plotseling gestopte zwangerschappen.

Als je weet welke vragen leven bij de vrouw, dan kun je daar op inspelen. Maar dan moet je wel weten welke vragen dat zijn!

Sietske kan je er meer over vertellen.
Een half jaar geleden ontmoette ik Sietske Scholten op een bijeenkomst waar we allebei een lezing gaven. In de zaal zaten verloskundigen, kraamverzorgenden en anderen die vanuit hun vak betrokken zijn bij zwangerschap en geboortes.

Sietske verloor haar dochtertje Lila bij 20 weken zwangerschap. Onder andere over dit verlies schreef ze de grotendeels autobiografische roman ‘Beet’ (isbn 9789492270047). Het boek leest heel vlot, ik heb het in één adem uitgelezen. Sietske schrijft zó dat je wel door wilt lezen!

Sietske, wat is er gebeurd?
“In november 2012 verloor ik mijn baby. Ik was op dat moment twintig weken zwanger. Hoe was het mogelijk? Het ene moment verliep de zwangerschap nog voorspoedig. Het volgende moment stortte alles in. Bevatten kon ik het niet. Accepteren wilde ik niet. En toch moest ik bevallen. Ik had ontelbaar veel vragen, maar had geen idee bij wie ik terecht kon.”

Welke vragen had je toen je je dochtertje verloor?
“Nou, ik ben in het ziekenhuis bevallen. En natuurlijk was het allemaal onverwacht, dus ik heb me er niet op kunnen voorbereiden of inlezen. Ik vroeg me van alles af:

  • Mocht ik mijn kindje mee naar huis nemen?
  • Met wat kon ik haar kleden?
  • Mocht ze worden begraven of gecremeerd?
  • Mocht ze worden aangegeven bij de burgerlijke stand?
  • Had ik recht op kraamhulp?
  • Zou ik stuwing krijgen vanwege de borstvoeding?
  • Was het mogelijk om iets tastbaars van Lila te bewaren? Een voetafdruk, foto’s?
  • Hoe kon ik mijn zoontje van twee jaar vertellen dat zusje doodgeboren was?
  • Deed ik er verstandig aan om de baby aan mijn zoontje te laten zien?
  • Hoe kon ik hem hierin het beste begeleiden, terwijl ik zelf intens verdrietig was?
  • Hoe kon ik überhaupt mijn baby loslaten?
  • Hoe moest ik dit ooit gaan verwerken?
  • Was er iemand die mij kon begeleiden bij dit verlies?

Zoveel vragen. Was er maar iemand geweest die de tijd had gehad om naar mij te luisteren en mijn vragen te beantwoorden. Wat zou dat fijn zijn geweest.”

Sietske, dank je wel dat ik je mocht interviewen voor dit artikel. Alle goeds voor jou en je gezin.

Wat kun je doen als verloskundige of gynaecoloog?
Fijn dat je dit artikel gelezen hebt, zodat je meer beeld hebt gekregen bij de vragen die vrouwen kunnen hebben als ze plotseling hun kind verliezen in de zwangerschap.

Je hoeft natuurlijk echt niet op alles een antwoord te hebben. Maar het is wél fijn als je de vrouw kunt doorverwijzen naar waar ze de antwoorden wel kan vinden. Hoe? Bijvoorbeeld door er op jullie website of in jullie miskraambrief aandacht aan te besteden.

Neem bijvoorbeeld deze tekst over voor de emotionele verwerking. En check even of je in jullie medische teksten ook de vragen van Sietske hebt beantwoord? Daar zul je veel vrouwen mee helpen!

Wil je meer weten? Of merk je dat je je nog niet zo zeker voelt als je ouders in deze situatie moet begeleiden? Wil je je ook in dit aspect van je vak verder bekwamen?

Doe dan mee aan de KNOV-geaccrediteerde training ‘Vrouwen met een miskraam goed begeleiden’. Je bent heel welkom! Of bel me om de training incompany in te plannen voor jouw praktijk of team. Graag tot kijk!

De training is door de KNOV geaccrediteerd. Je krijgt 3 MIO-punten en 3 nascholingspunten categorie A. Doe je mee?

© Miriam van Kreij – 2017