,

Stevige stelling rond traumatische bevallingen

Angst voor de bevalling.

Daardoor de bevalling als traumatisch beleven.

Of geen nieuwe zwangerschap aandurven vanwege de heftige bevallingservaring.

Er is veel aandacht voor. En terecht.

Maar ik durf deze stelling wel aan:

Een deel van de traumatische bevallingen kan voorkomen worden, als er gerichte aandacht is voor eerdere miskramen.

Als eerder verlies geen aandacht heeft gekregen, kan het maken dat je cliënt heel bang is in haar nieuwe zwangerschap en opziet tegen de bevalling. Dat wordt dan traumatischer dan nodig zou zijn.

De vorige keer dat Amerins* beviel, was het van een dood kindje van 12 weken.

Vorig jaar had Brindy* een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Plots was daar het einde van de zwangerschap, het overviel haar compleet.

Julie* is bang dat ze alsnog gestraft wordt voor haar abortus van 10 jaar geleden. Ze is nu 36 weken zwanger.

Nogal invoelbaar dat deze vrouwen niet uitkijken naar hun bevalling. Ook al weet jij als professional misschien dat er medisch gezien geen zorgen hoeven te zijn.

Wil je je cliënten helpen rond traumatische bevallingen? En hebben ze eerder een miskraam of abortus meegemaakt?

Zorg dan dat je ook daar gerichte aandacht voor hebt.

Anders is het nog steeds symptoombestrijding. En dat is toch ook jouw eer te na?

Hoe help je goed rond miskramen of ander verlies?

Volg in elk geval de eendaagse nascholingen. Schrijf je hier in voor de scholingen dit najaar.

Of nog beter: word gecertificeerd miskraamcoach.

Ga er nu over in gesprek met me, dan kun je binnenkort al starten. Als je wil.

Mail me meteen terug, dan spreken we elkaar gauw.

Ik kijk er vast naar uit!