7 redenen waarom een buitenbaarmoederlijke zwangerschap echt anders is dan een miskraam

Elk jaar zijn er in Nederland zo’n 3.000 buitenbaarmoederlijke zwangerschappen.

In jargon lees je ook: EUG: extra uteriene graviditeit. Of ZOL: zwangerschap onbekende locatie.

 

Zo heet het als een embryo zich nestelt buiten de baarmoeder. In een eileider bijvoorbeeld. Soms leidt dat tot een miskraam. Soms groeit het prille kindje door. En dan is vaak een operatie nodig.

 

Let op: er is dus zeker niet altijd een operatie nodig. Soms verdwijnt het vanzelf. Dan zou je het kunnen ervaren als een miskraam.

 

Stel dat er wél een operatie nodig is? Dan maken deze 7 redenen de ervaring wezenlijk anders dan een miskraam: En je weet: er bestaat geen leedlat. Het één is niet erger dan het ander. Maar het is wel anders.

 

7 redenen waarom een buitenbaarmoederlijke zwangerschap anders is dan een miskraam

1. Als je geopereerd moet worden, is dat meestal acuut. Je hebt amper tijd om aan het idee te wennen. Of om behandelopties af te wegen…
2. Als je een operatie nodig hebt, is het levensbedreigend. Dat is een nogal intense ervaring. Afwachten is geen optie. Voor je partner is het vaak ook heftig om van de zijlijn mee te moeten maken dat jij in levensgevaar bent.
3. Als je bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap een operatie ingaat, leeft je kindje nog. Als je uit de operatie komt, niet meer. Dat is nogal wat. Als je een operatie of curettage krijgt bij een miskraam, is je kindje van te voren al overleden. Zeker niet minder verdrietig, maar wel anders.
4. De operatie bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is een actieve handeling om de zwangerschap te stoppen. In die zin zijn er parallellen met abortus. Maar, bij abortus neem je als vrouw zelf het besluit. Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is er geen optie om door te gaan met de zwangerschap.
5. Is je eileider verwijderd bij de operatie? Goed om te weten: je vruchtbaarheid gaat naar 70% als je nog één eileider over hebt. Maar die wil je dan natuurlijk niet ook kwijt raken…
6. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap komt minder voor dan een miskraam. Dus in je vriendenkring, in je familie of op het schoolplein tref je minder mensen die het ook hebben meegemaakt. Niemand begrijpt je echt. Dat kan je eenzamer maken.
7. We zijn creatief met schuldgevoel. Lena zei me: ‘Als ik niet naar de dokter was gegaan, dan had mijn kindje nog geleefd.’ Lena geeft zichzelf de schuld: ‘Als ik niet zo kleinzerig was geweest, dan had mijn kindje door kunnen groeien. Ik had die buikpijn gewoon moeten verdragen.’ Natuurlijk werkt dat niet zo. Dat weet Lena ook wel. Een kindje kan niet 9 maanden doorgroeien búiten de baarmoeder. Maar Lena heeft geen knop om schuldgevoel uit te zetten. Wie wel?!

 

Heb je zelf een buitenbaarmoederlijke zwangerschap meegemaakt? Herken je dit lijstje? Of misschien heb je een aanvulling? Ik hoor het graag.

 

Misschien wil je je als miskraamcoach specialiseren in buitenbaarmoederlijke zwangerschappen? Heel goed idee. Er is behoefte aan gerichte begeleiding, juist na buitenbaarmoederlijke zwangerschappen.

 

Laat het me weten als je ideeën wilt hoe je dit kunt aanpakken.

 

De wereld heeft je nodig.

 

PS: Vind jij ook dat vrouwen en koppels met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap de beste begeleiding mogen krijgen? Leer dan werken met het bewezen 5 stappenprogramma, zodat je die gespecialiseerde begeleider zelf kunt zijn. Je bent heel welkom in de opleiding. Mail me als je interesse hebt, okay?